بین نه، بِن! - درباره روز زبان مادری
بین نه، بِن!
دو روز پیش روز جهانی زبان مادری بود، اما در سطح شهر دریغ از تلاشی ملموس برای حفظ این میراث هویتی و زبان مادریمان. متاسفانه شرایط به گونهای پیش رفته است که در میان نسلهای جدید، تنها به تعداد انگشتشماری ترکی بلدند و این مسئله جای تاسف بسیار دارد. زبان مادری تنها یک ابزار ارتباطی روزمره نیست، بلکه ریشه در فرهنگ، تاریخ و هویت ما دارد که در سایه بیتوجهیهای روزمره در حال کمرنگ شدن و فراموشی است.
در حالی که سیاستهای اشتباه و نگاههای نادرست باعث انزوای زبان ترکی شده، اما واقعیت امروز این است که هر همشهری به محض اینکه پا از شهر یا کشور بیرون میگذارد، به ترکی بلد بودن خود در کنار تسلط به زبان فارسی افتخار میکند. این تسلط دوگانه نه تنها برای ارتباط با دیگران و شناخت فرهنگ ها ارزشمند است، بلکه از نظر علمی نیز مزایای اثباتشدهای دارد. پژوهشها نشان دادهاند کسانی که دو زبان را به خوبی میدانند، زبان سوم (مثلا انگلیسی) را بسیار سریعتر و راحتتر از دیگران یاد میگیرند و ذهن پویاتری داشته و حتی در دوران سالمندی خیلی دیر تر به بیماری هایی چون آلزایمر مبتلا میشوند.
با توجه به این زنگ خطر، اکنون هر همشهری باید از خود بپرسد که برای حفظ زبان مادری خود و انتقال آن به نسلهای بعد چه تلاشی کرده است؟ در سطح مدیریت شهری نیز، شورای شهر فعلی باید به مردم گزارش دهد که دقیقا چه گامهایی در این راه برداشته و چه فعالیتهای فرهنگی، هنری و آموزشی را برای حفظ زبان ترکی تشویق و حمایت کرده است. همچنین، کاندیداهای دورههای بعدی شورا باید در نظر داشته باشند که ارائه برنامهای روشن و عملی برای تلاش در جهت احیای زبان مادریمان، یک ضرورت غیرقابلانکار است و باید آن را به صراحت در برنامههای انتخاباتی خود اعلام کنند.
در همین راستا و برای شروع ایده پردازی پیشنهاد می شود که کارگروه احیای زبان مادری (آنا دیلی) برای برنامهریزی و همفکری تشکیل شود؛ و دوم این که جایزه ادبی-هنری میرزا حبیب پایگذاری شود، برای تشویق استعدادهای جوان در حوزههای شعر، آواز، نویسندگی، گویندگی و … به زبان ترکی. این گام ها با همراهی پدران و مادران همشهری میتواند شروعی برای حفظ زبان مادری مان باشد.
(بین اوشاخلاری)
#زبان_مادری #زبان_ترکی #ترکی